Dierenzorgcentrum Louterbloemen

Na 12 mailtjes over en weer waarin we geduldig alle vragen van het asiel beantwoord hadden, daarna vier dagen wachten voordat we mochten bellen. Netjes gedaan waarna we een afspraak mochten maken om kennis te maken met een hondje die we graag wilden komen adopteren. We hebben twee uur gereden en bij aankomst leek niemand van de afspraak te weten en werd zelfs een paar keer gezegd dat ze niet was gereserveerd. Maar goed na weer een heel formulier in te hebben gevuld (met veel van dezelfde vragen). Mochten we een stukje met haar lopen. Dat ging heel goed en we (mijn jongste zoon (11) en ik) langzaam verliefd op het lieve hondje. Wat waren we verbaasd dat we bij terugkomst te horen kregen dat ze haar niet in een gezin met kinderen wilden plaatsen. Zo ga je niet met mensen (en kinderen!!) om! We hebben ons een hele week verheugd op de kennismaking en waren heel blij toen we haar zagen. Waarom laat je mensen zo lang aan het lijntje en laat je ze 200 km rijden als je al weet dat jullie het hondje niet bij een gezin (die bijna altijd thuis zijn ivm thuiswerken) willen plaatsen? We zijn erg verdrietig en teleurgesteld. Ongelofelijk.

Ik snap niets van al die recente negatieve recensies. Ik heb hier een paar maanden geleden mijn kat geadopteerd en dat ging super vlot. Ze kijken echt naar of een dier goed bij je past (en andersom). Er werken hier lieve mensen die goed voor de dieren zorgen.

Vreselijke dierenambulance. Ik heb in mijn leven al drie keer gebeld voor zieke dieren, maar ze kwamen niet opdagen omdat "het niet belangrijk genoeg was". Geven jullie echt om dieren?

Mijn honden Salsa en Farah zijn een paar keer in het pension verbleven en ik ben enorm enthousiast! Alles is keurig schoon en goed onderhouden, de meiden gaan met veel plezier naar binnen en het personeel is hartstikke vriendelijk. Aanrader (:

Helpen je niet voor hulp bij een doodzieke zwerfkat. Staan je arrogant en zonder enige empathie te woord. En laten het doodzieke beestje op straat zwerven. In 1 woord: SCHANDE.

Ze hebben de dierenambulance onder hun hoede. Bel je met melding over een eend met botulisme wordt er doodleuk gezegd. "zet er eerst maar een plastiek krat o i d. overheen en anders komen wij niet" Zijn bang dat ze voor niets komen. Zeer betreurenswaardig waardig zonder reactie Hèhè na 4 maanden een reactie. Als ik aangeef dat het dier niet eens meer naar de sloot toe kan zegt toch genoeg En niet iedereen heeft een krat bij de hand.

De vrouw die ik vorige week zondag, 1 februari, heb gesproken aan de telefoon, is ver weg van iemand die het beste met de dieren voor heeft. Wat doet deze persoon in een dierenasiel met deze houding? Ik mag hopen dat dit niet de cultuur is binnen dit asiel en dat de rest wel manieren heeft en een dierenvriend is. Ik kreeg het gevoel dat er, nog voordat ze opgenomen had, al bepaald was om een bijdehante houding aan te nemen, niet te luisteren en het dier af te wijzen. Het is gewoon walgelijk en asociaal hoe ik te woord ben gestaan door deze persoon. Nadat ik opgehangen had, moest ik eerst even nadenken over het feit of ik nou met een dierenasiel aan de lijn had gezeten of met iemand die een zware hekel heeft aan dieren. Ik belde voor advies wat ik aan moest met een zwerfkat die al twee weken met een wond onder zijn achterpoot rondliep. Ik vertelde dat ik na één week met de kat naar de dierenarts was geweest, omdat deze kat niet zo rond kon blijven lopen. Daar kreeg ik te horen dat hij dacht aan een tumor. In geval van een tumor zou zijn teen geamputeerd kunnen worden, maar dan zou de kat wel de nodige zorg moeten krijgen en binnen moeten blijven, en ook zonder garanties dat het daarbij zou blijven. Dat is zorg die ik die kat niet kon geven, omdat wij drie katers binnen hebben rondlopen. Vandaar dat ik het asiel had gebeld of zij wat voor mij konden betekenen. Ik heb verteld dat wij de kat met enige regelmaat eten gaven en dat ik sinds kort een huisje in de voortuin heb waar hij zich met de kou kan terugtrekken, waar de kat gretig gebruik van maakte tijdens die ijskoude dagen. Dat gaf dus wel aan dat de kat verder geen goede schuilplek had en dit de beste optie was. Waar ik, als liefhebber, blij mee was dat ik wat voor hem kon betekenen. Er werd gelijk een vrij offensieve houding aangenomen, met een bijdehante toon dat ik de zorg draag voor de kat, dus dat zij niks konden betekenen. Want ja, ik gaf hem te eten, ik had hem ook naar de dierenarts gebracht en ik had ook nog een huisje voor hem in de voortuin, werd er geroepen. Dus ja, nu gingen zij de zorg niet dragen voor deze kat, want dat deed ik zelf al. Het leek wel of ze met haar rekenmachine aan de andere kant zat. Wat een attitude. O ja, en ik had ook het woord geld laten vallen, en toen was het verhaal in haar hoofd helemaal compleet. Nu probeerde ze mij een schuldgevoel aan te praten door te zeggen dat het allemaal leuk was en dat nu het geld gaat kosten, het ineens niet meer leuk is en dus moet het asiel het maar uitzoeken en met de kosten opzadelen. Mevrouw heeft totaal geen vermogen om te luisteren en te begrijpen wat er gezegd wordt. De kat was ineens geen zwerfkat meer, omdat ik hem dus geholpen had en het hem comfortabeler had gemaakt. Maar mevrouw gaat helemaal voorbij aan het feit dat ik de zorg die hij nu nodig heeft, niet kan dragen omdat ik het dier niet in huis kan nemen. Gezien de reviews die ik hier lees, ben ik ook niet de enige die op zo’n manier behandeld is. Dat maakt het helaas nog triester. Het enige goede uit het gesprek is dat, nadat ik niet meer wist wat ik nu moest doen, er nog net uit haar mond kon komen dat ik maar in de buurtapp moest kijken. Hier heb ik gelukkig via via iemand kunnen vinden die hem is komen ophalen en nu de zorg geeft die hij verdient. Het zal wel niet gebeuren, maar ik pleit voor verwijdering van deze persoon uit dit asiel. Deze vrouw heeft hier niks te zoeken en het komt de dieren zeker niet ten goede dat deze mevrouw daar rondloopt. P.s. Een andere dierenarts is er achter gekomen dat hij een zeldzame auto immuun ziekte heeft, die zorgt voor ontstekingen en zachte voetzolen. Alle 4 de pootjes waren aangetast en hij zal een ontzettende pijn gehad moeten hebben. Hij zal dus de rest van zijn tijd zorg nodig hebben en medicatie. Het is alleen nog onzeker hoe het verloop zal zijn. Hij zit nu in ieder geval lekker warm binnen bij een dierenvriend die het beste met hem voor heeft.